ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Και έρχεται μια μέρα στην ζωή σου που τελικά νομίζεις πως ξέρεις κάποιους ανθρώπους....αλλά δεν ξέρεις τίποτα. Πίστευες ότι τους ξέρεις και ξαφνικά εσύ βλέπεις ένα άλλο πρόσωπο..Κάποιους ανθρώπους τους βλέπεις καλύτερους, βελτιωμένους σαν να αναγεννήθηκαν....και σε κάποιους άλλους ένα πρόσωπο που σου προκαλέι θλίψη και απογοήτευση ....και εδώ τείθεται το ερώτημα "ήταν πάντα έτσι και εμείς απλά δεν το βλέπαμε ή απλώς αλλάξανε; Αλλάζουν οι άνθρωποι;"....ιδού η απορία! 

ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

Κάθε μέρα κάτι αλλάζει, μέσα στους ανθρώπους, στις ζωές τους, στους άλλους τριγύρω. Τίποτα δεν μένει ίδιο, συνεχώς μια έκπληξη έρχεται να ταράξει την ζωή μας και απλά πρέπει να δεχτούμε τα γεγονότα. Και αναπολείς παλιές στιγμές και ξέρεις βαθιά μέσα σου πως ποτέ δεν θα είναι πια το ίδιο...και αναρωτιέσαι αν είσαι ο μόνος που αναζητά τόσο πολύ έστω μια στιγμή πίσω στον χρόνο να νιώσει ξανά αυτό το υπέροχο συναίσθημα των γλυκών αναμνήσεων του. Να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο....να διωρθώσεις λάθη που επιπόλαια έκανες τότε και που τώρα σαν θεατής τα βλέπεις και γελάς με τα χαζά καμώματά σου, με τον εγωισμό σου πολλές φορές.....και να μην σου περνάει απ το μυαλό πως να ζείς το "τώρα" γιατί αυτό φεύγει και "αύριο" θα ναι πολύ αργά για να το διορθώσεις. Ζήσε την στιγμή, γέλα, μην κρατάς μέσα σου αρνητικά συναισθήματα, μην χαλάς τις στιγμές σου με εγωισμούς, εξέφρασε τα συναισθήματά σου.....ΤΩΡΑ που μπορείς....όχι αύριο!

 ΞΕΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Οι μέρες μας περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε και πολλές φορές χάνοντας το νόημα της ζωής μας. Μπαίνουμε στην ροή της καθημερινότητας και πνιγόμαστε από αυτή, δεν απολαμβάνουμε την μέρα μας, παρασυρόμαστε από την ρουτίνα και αφηνόμαστε στην μονοτονία της πόλης. Αν κάθε πρωί που ξυπνούσαμε δοξάζαμε τον Θεό για την καινούρια μέρα που μας προσφέρει, αν νιώθαμε τα πάντα γύρω μας σαν μικρά καθημερινά θαύματα και δεν ζητούσαμε συνεχώς περισσότερα από αυτά που απλόχερα μας προσφέρονται, τότε ίσως η ζωή μας γινόταν καλύτερη, περισσότερο ποιοτική. 

Κάθε τι στην ζωή έχει την δική του αξία, είναι ένα πολύτιμο λιθαράκι που χτίζει λίγο λίγο την ευτυχία μας, ακόμα και τα "άσχημα". Σε όλα βρίσκεται μια Θεϊκή μεγαλοπρέπεια! Συνηθίζουμε να γκρινιάζουμε, να μυζεριάζουμε για την ζωή μας, για το σπίτι που μένουμε, το κουραστικό ωράριο της δουλειάς , για τον ελάχιστο προσωπικό χρόνο που μας απομένει, για τα λίγα χρήματα που έχουμε και πολλά πολλά άλλα και δεν απολαμβάνουμε αυτά που ήδη έχουμε, έστω και τα λίγα. 

Κάθε μας μέρα αξίζει να την ζούμε μέχρι και το τελευταίο της λεπτό και να την αξιοποιούμε σωστά.Η ζωή είναι ένα μεγάλο σχολείο με "τάξεις" και "επίπεδα". Κάθε μέρα

αντιμετοπίζουμε κάτι διαφορετικό, κάθε μέρα είναι μια καινούρια περιπέτεια! Όσο πιο γρήγορα καταλάβεις το νόημα της τόσο πιο γρήγορα ανεβαίνεις "επίπεδο". Ποιός είναι λοιπόν ο λόγος ύπαρξής μας και γιατί αντιμετοπίζουμε όλα αυτά τα καθημερινά δρόμενα; Ο λόγος είναι για να μπορέσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι μέσα από όλα αυτά, να μπορέσουμε να δούμε ότι σε κάθε τι υπάρχει ένα θαύμα θεϊκό, κάτι που μας διδάσκει και τότε μόνο τότε θα έρθει γαλήνη και ευτυχία μέσα μας....ΖΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ

 
Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι η ζωή μας θα είναι καλύτερη όταν θα παντρευτούμε, θα αποκτήσουμε ένα μωρό, μετά ένα ακόμα.
Μετά αγχωνόμαστε διότι τα παιδιά μας δεν είναι αρκετά μεγάλα και όλα θα είναι καλύτερα όταν θα μεγαλώσουν.
Στη συνέχεια αγχωνόμαστε γιατί φτάνουν στην εφηβεία και πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους. Θα είμαστε σίγουρα ευτυχείς όταν θα ξεπεράσουν αυτό το στάδιο.
Λέμε στους εαυτούς μας ότι η ζωή μας θα είναι ολοκληρωμένη όταν ο σύντροφός μας θα αποκατασταθεί, όταν θα αποκτήσουμε ένα πιο ωραίο αυτοκίνητο, όταν θα μπορέσουμε να πάμε διακοπές, όταν θα πάρουμε την σύνταξή μας.
Η αλήθεια είναι ότι η καλύτερη στιγμή για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι ΤΩΡΑ.
Αλλιώς πότε ;
Η ζωή μας θα είναι πάντοτε γεμάτη με απογοήτευση. Είναι προτιμότερο να το παραδεχτούμε και να αποφασίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι παρόλα αυτά.
Για πολύ καιρό, μου φαινόταν ότι η ζωή μου θα άρχιζε.
Η πραγματική ζωή.
Αλλά υπήρχαν πάντα εμπόδια, μία δοκιμασία να ξεπεραστεί, μια δουλειά να τελειώσει, χρόνος να δοθεί, ένα χρέος να πληρωθεί. Μετά η ζωή θα ξεκινούσε.
Τελικά κατάλαβα ότι αυτά τα εμπόδια ήταν η ΖΩΗ.
Αυτή η προοπτική με βοήθησε να δω ότι δεν υπάρχει μονοπάτι προς την ευτυχία.
ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ.
Λοιπόν, εκτιμήστε κάθε στιγμή.
Σταματήστε να περιμένετε να τελειώσετε το σχολείο, να ξαναγυρίσετε στο σχολείο, να χάσετε 10 κιλά, να πάρετε 10 κιλά, να ξεκινήσετε να δουλεύετε, να παντρευτείτε, να έρθει η Παρασκευή το βράδυ, η Κυριακή πρωί, να αγοράσετε ένα καινούριο αμάξι, να πληρώσετε την υποθήκη σας, να έρθει η άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, ο χειμώνας, η πρώτη του μήνα, η τα μέσα του μήνα, να ακουστεί το τραγούδι σας στο ραδιόφωνο, να πεθάνετε, να ξαναγεννηθείτε … πριν αποφασίσετε να ΕΙΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ.
Η ευτυχία είναι ένα ταξίδι, όχι ένας προορισμός.
Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος για να είστε ευτυχισμένοι ….από το ΤΩΡΑ !
Ζήστε και εκτιμήστε την τωρινή στιγμή.

Πίστεψε σε σένα!

Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή του ανθρώπου, που τα πάντα γύρω του, του φαίνονται ακατόρθωτα, έχει εγκαταλείψει την δύναμη μέσα του και δεν έχει εμπιστοσύνη πια στον εαυτό του, τον θεωρεί ανίκανο και ένα τέλειο ολοστρόγγυλο μηδενικό, και δεν μπορεί πια να κάνει τίποτα μόνος του και βρίσκεται εξαρτώμενος από άλλα άτομα που χωρίς αυτά νιώθει να καταρρέει. Δεν έχει όρεξη να κάνει τίποτα, δεν θέλει να αλλάξει τίποτα στην ζωή του προφασισμένος χίλιες δυο δικαιολογίες και εγκλωβίζεται εκεί, κλείνεται μόνος του σε ένα κλουβί, φοράει παρωπίδες και ζει στον δικό του κόσμο. Και έτσι μένει εκεί αδρανής, να περιμένει να του έρθει η όρεξη για ζωή και δημιουργία!

Περιμένοντας......δεν θα έρθει ποτέ αυτή η όρεξη, δεν θα ανοίξει ποτέ τα φτερά του....! Η αδράνεια που τον ρίχνει σε αυτή την κατάσταση δημιουργείται από την φοβία του ανθρώπου να μην χάσει αυτά που έχει , διότι πιστεύει πως κάνοντας κάτι καινούριο στην ζωή του θα αλλάξει αυτό που ήδη έχει, είτε αυτό λέγεται σχέση, είτε οικονομική κατάσταση, είτε εργασία...! Έχει βολευτεί στην κατάσταση που βρίσκεται, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Αυτή η κατάσταση όμως είναι που θα γυρίσει εναντίον του και θα χαλάσει την "ηρεμία", που ποτέ, στην ουσία. δεν είχε.

Πως θα ξυπνήσει ο άνθρωπος αυτός; Πότε θα έρθει εκίνη η στιγμή που θα δει στα μάτια την αλήθεια και θα ταρακουνηθεί; Η αδράνεια αυτή από μόνη της θα φέρει προστριβές με τους ανθρώπους που έρχεσαι σε επαφή και πολύ περισσότερο με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι "κοντά". Τότε έχει την ευκαιρία να δεχτεί και να καταλάβει, να παρατηρήσει τον εαυτό του πως αυτό που κάνει δεν είναι υγιές. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα της λύσης....να παραδεχτείς αυτό το οποίο κάνεις! Έπειτα, πρέπει να θέλεις να το αλλάξεις πραγματικά, πρώτα από ολά για τον εαυτό σου και έπειτα για τους γύρω σου. Θα πρέπει η θέση σου να είναι πολύ δυνατή για να βγείς από την αδράνεια οποιασδήποτε μορφής, να αναγνωρίσεις την ύπαρξη του Θεού μέσα σου και να έχεις αποφασίσει και να νιώθεις πως αυτό που κάνεις, αυτό είναι το σωστό για σένα, να εμπιστευτείς ξανά τον εαυτό σου. Η δύναμη είναι μέσα σου και απλά την κρύβεις...ίσως γιατί σου αρέσει να σε λυπούνται...να σε νταντεύουν...να είσαι το θύμα! Ξύπνα και πάρε την ζωή στα χέρια σου, μονάχα από σένα εξαρτάται...! Άσε την δύναμη της ψυχής σου να σε πλημμυρίσει, κάνε τον εαυτό σου και τους άλλους ευτυχισμένους!

Οι δυνατότητες του ανθρώπου είναι τεράστιες, αρκεί να μπορέσει να συνειδητοποιήσει πως είναι συνεχώς ενωμένος με τον Θεό, είναι κομμάτι του, οπότε τίποτα δεν είναι ανέφικτο και κανείς δεν πρέπει να ρίχνει τον εαυτό του χαμηλά, ούτε να τον κατακρίνει!  Το να κάνεις λάθη είναι μέσα στην ζωή, μέσα στην πορεία του κάθε ανθρώπου! Πέφτεις, σηκώνεσαι, πέφτεις ξανασηκώνεσαι.....και πάει λέγοντας... έτσι είναι η ζωή! Πίστεψε το....και θα γίνει!

Μια φορά και έναν καιρό.....

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα πουλί. Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες και λαμπερό, χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα. Ήταν δηλαδή ένα ζώο φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό, δίνοντας χαρά σε όποιον το παρατηρο...ύσε.
Μια μέρα, μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε. Έμεινε ...να κοιτάζει το πέταγμα του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα, με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση. Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. Η γυναίκα θαύμαζε, υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε: Μπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά! Και η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο. Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. Και αισθάνθηκε φθόνο, φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.
Και αισθάνθηκε μοναξιά.
Και σκέφτηκε: Θα στήσω παγίδα. Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί, δε θα ξαναφύγει.
Το πουλί που ήταν και αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί. Ήταν το αντικείμενο του πάθους της και το έδειχνε στις φίλες της, που σχολίαζαν: «Μα εσύ τα έχεις όλα». Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση: αφού είχε το δικό της πουλί και δε χρειαζόταν πια να το κατακτήσει, έχανε το ενδιαφέρον της. Το πουλί, χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του, πήρε να μαραζώνει, να χάνει την λάμψη του, να ασχημαίνει-και η γυναίκα δε του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα, το πουλί πέθανε. Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια. Αλλά δε θυμόταν το κλουβί, θυμόταν μόνο τη μέρα που το είδε πρώτη φορά, να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της, θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του, όχι το ίδιο του το σώμα.
Χωρίς το πουλί και η δικής της ζωή έχασε το νόημα της και ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της. «Γιατί ήρθες?» ρώτησε το θάνατο.